Jako młodzian czytałem wiersze Juliana Tuwima, adresowane dla dzieci, jak „Lokomotywa”, „Rzepka”, „Ptasie radio”, „Bambo”, czy też „Słoń Trąbalski”. Kiedy dorosłem, zaczęły do mnie docierać utwory poetyckie Tuwima z lat1946-1953 sławiące Stalina. Wierszy tych było sporo, a zacytuję fragment jednego z nich „Do narodu radzieckiego”:

„(…) I już tli się, czekając, ta łuna

Legend przyszłych o Wiośnie, o Wschodzie,

I zakwitniesz, zakwitniesz na strunach,

Twórco ery, radziecki narodzie!

Wieki dadzą ci rangę bajeczną:

Epos – jakąś wszechludzką Bylinę,

Z Rewolucją, krasawicą wieczną,

Z wiecznie żywym herosem Stalinem.”

Uznałem, że Tuwim to nędzny poeta, który za garść srebrników i możliwość dobrego życia sprzedał duszę diabłu, tj. komunistom.

            Od 1986 do 1994 roku mieszkałem przy ulicy Juliana Tuwima i uważałem, że patron mojej ulicy jest nędznym sługusem Stalina i Bieruta.

            Bardzo lubię poezję i czytam różnych autorów. Mam bogaty zbiór tomików poezji i dzisiaj wieczorem postanowiłem oderwać się od codzienności i zanurzyć w poezji. Stanąłem przed regałem z poezją, aby coś wybrać i moje oczy zatrzymały się na Wyborze dzieł Juliana Tuwima – Poezje, Wydawnictwo Ossolineum z 2004 roku. Nie wiem, dlaczego sięgnąłem po ten tom wierszy, ale zacząłem go czytać i na tej lekturze spędziłem kilka godzin. Po raz wtóry odkryłem Tuwima z jego lat młodzieńczych, jakże różnych od gloryfikowania stalinizmu.

            W 1915 roku młody, 21-letni Julian Tuwim napisał wiersz „Chrystusie”:

„Jeszcze się kiedyś zasmucę.

Jeszcze do Ciebie powrócę.

Chrystusie…

Jeszcze tak strasznie zapłaczę.

Że przez łzy Ciebie zobaczę.

Chrystusie…

I taką wielką żałobą

Będę się żalił przed Tobą

Chrystusie…

Że duch mój przed Tobą klęknie

i wtedy – serce me pęknie.

Chrystusie…”

            Wiersz ten zachwycił mnie i zadziwił, jak można wspaniale wyrazić tęsknotę za zbawieniem i jego emanacją, jaką jest Chrystus. Uczynił to młody Żyd Julian Tuwim w sposób autentyczny i doskonały.

            Warto po raz wtóry czytać poezję, bo możemy za każdym razem odkrywać nowe wartości i doznawać nowych wzruszeń. Jako młody adwokat dziwię się trochę, że Julian Tuwim, młody, wspaniały poeta, tak upadł na stare lata – niestety nie sam, ale z wieloma innymi pisarzami i poetami.

Młody adwokat Edward Stępień