Pod moim ostatnim felietonem pt. „Czy ślubowanie sędziego to nic nieznacząca formalność?” ukazały się komentarze. Pani Anna Gelio napisała: Ale „wobec” to nie „przed lub w obecności”, a pan Tomasz Orlik wyraził taki oto pogląd: „Wobec definiuje byt w relacji intencjonalnej – w obecności – definiuje byt w relacji przestrzennej drogi Panie adwokacie – to raz a dwa zwróciłbym uwagę na kwestie interpretacji teleologiczej poszczegolnych przepisów kiedy interpretacja literalna to ślepy zaułek.”

            Pan Prezydent Karol Nawrocki stwierdził, że dokonanie interpretacji sformułowania zawartego w ustawie, że ślubowanie składa się „wobec prezydenta” stanowi łatwe zadanie dla studenta pierwszego roku prawa. Studenci na początku swojej drogi mają przedmiot Wstęp do teorii prawa lub teorię prawa, podczas którego poznają zasady dokonywania wykładni tekstów prawnych. Uczą się, że podstawowa jest wykładnia językowa i jeżeli ona nie budzi żadnych wątpliwości, to nie można posługiwać się żadnymi innymi, jak na przykład wykładnią celowościową, historyczną, funkcjonalną, czy też wszelkimi innymi. Młody student wie, że przy wykładni językowej należy posługiwać się regułami języka polskiego, które są publikowane w różnych słownikach. Spróbujmy prześledzić kilka z nich.

            Nowy Słownik Języka Polskiego PWN definiuje „wobec” w funkcji przyimka jako «w (czyjejś) obecności, przy (kimś)».

Wielki Słownik Poprawnej Polszczyzny PWN pod redakcją Andrzeja Markowskiego stanowi, że „wobec” to przyimek łączący się z rzeczownikiem (lub innymi wyrazami w jego funkcji) w dopełniaczu. Tworzy wyrażenia o znaczeniu: w obecności tego kogoś lub czegoś, kogo nazywa przyłączany rzeczownik.

Słownik Współczesnego Języka Polskiego zawiera stwierdzenie, że „wobec” to przyimek, który łączy się z dopełniaczem: wskazuje na osoby obecne przy danej czynności, w obecności, przy. Jako przykład: „Udawał wobec gości osobę troskliwą”.

Wszystkie wyżej cytowane słowniki są zgodne co do rozumienia przyimka „wobec”, który łączy się z wyrazem w dopełniaczu, tak jak na przykład „wobec Prezydenta”. Odpowiedzialny prawnik, jeżeli nie ma rozbieżności w rozumieniu danego słowa, to nie ma prawa dążyć za wszelką cenę do szukania „bytów w relacji intencjonalnej” lub „bytów w relacji przestrzennej”. Prawo jest nauką ścisłą. Ustawodawca, tworząc prawo, posługuje się językiem polskim i przy odczytaniu tego prawa należy stosować tylko i wyłącznie zasady wykładni języka polskiego. Jeśli kandydat na sędziego ma problemy, które obce są studentowi pierwszego roku prawa, to nie spełnia kryterium wysokiego poziomu wiedzy prawniczej.

Młody adwokat Edward Stępień