Stowarzyszenie Przywracania Pamięci „Kołobrzeg 80” zaprasza wszystkie osoby o poglądach patriotycznych na uroczyste obchody Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych w dniu 1 marca (niedziela) 2026 roku. O godzinie 17:00 rozpoczynamy Mszą Świętą w Kościele pw. Św. Marcina przy ulicy Portowej 20 w Kołobrzegu. Po mszy przejdziemy chodnikami ulic Portowej i Towarowej pod pomnik komandora (obecnie kontradmirała) Stanisława Mieszkowskiego, gdzie odbędą się dalsze uroczystości.

            Przewidujemy m.in. część artystyczną oraz apel poległych, a na zakończenie złożymy kwiaty i zapalimy znicze. Uczcimy w ten sposób wszystkich Żołnierzy Niezłomnych, nazywanych też Wyklętymi, którzy oddali życie za wolną Polskę, walcząc w powstaniu narodowym z sowieckimi okupantami i z ich miejscowymi pomocnikami, którzy zniewolili Naród Polski.

            Ponieważ historia najnowsza jest po macoszemu traktowana w szkołach, a młodsze, jak i starsze pokolenie ma poważne braki, czuję się w obowiązku do napisania podstawowych informacji o Żołnierzach Wyklętych i Niezłomnych.

Wiosną 1945 roku wypędzeni zostali z Polski Niemcy, ale na ich miejsce weszli nowi, sowieccy okupanci, którzy uznali, że Polska jest częścią ich imperium. Znamienne jest, że Stalin wydał decyzję o odłączeniu od Niemiec Szczecina i jak interpretuje to profesor Nowak, powodem tej decyzji nie było przyłączenie go do Polski, ale powiększenie terytorium imperium sowieckiego. W chwili zakończenia wojny działał polski rząd na uchodźctwie oraz liczna armia polska pod dowództwem Władysława Andersa. W tym samym czasie sowieci instalowali w Polsce kolaboracyjny rząd, nazywany początkowo Polskim Komitetem Wyzwolenia Narodowego, składający się z komunistów całkowicie uzależnionych od woli Stalina, którzy zgodzili się, aby znaczna część kresów wschodnich przeszła ostatecznie pod panowanie sowieckie.

Na utratę niepodległości nie zgadzało się podziemie, a po rozwiązaniu AK znaczna część oddziałów leśnych postanowiła kontynuować walkę z nowym okupantem. Ocenia się, że na zakończenie działań wojennych pod bronią pozostało około 60-80 tysięcy żołnierzy leśnych oddziałów. Po przejściu frontu, w lesie pozostało co najmniej 20 tysięcy żołnierzy podziemia. Zdawali oni sobie sprawę, że nie są w stanie samodzielnie pokonać imperium sowieckiego, z którym współdziałali polscy kolaboranci spod znaku Polskiej Partii Robotniczej i Urzędu Bezpieczeństwa. Liczyli na pomoc mocarstw zachodnich, które miały ruszyć na wschód i na powrót przynieść Polsce wolność. Komuniści mieli ogromną przewagę, gdyż dysponowali licznym, regularnym wojskiem i podległą im administracją. Żeby osłabić ducha walki, ogłoszono dwie amnestie z dnia 2 sierpnia 1945 roku i z dnia 22 lutego 1947 roku, obiecując, że ci, którzy się ujawnią, będą mogli żyć spokojnie. Z pierwszej amnestii skorzystało około 31.000 członków organizacji podziemnych, a po drugiej amnestii ujawniło się około 90% członków Wolność i Niezawisłość i około 60% podziemia narodowego, tj. głównie Narodowych Sił Zbrojnych. Pomimo amnestii, ujawnionych żołnierzy prześladowano, aresztowano i skazywano na karę śmierci. Łącznie sądy wojskowe orzekły ponad 5.000 wyroków śmierci, które wykonano. W bezpośredniej walce z okupantem sowieckim i polskimi kolaborantami zginęło około 20 tysięcy żołnierzy podziemia niepodległościowego. Z każdym miesiącem gasła nadzieja na pomoc zachodu, który uznał zainstalowanych w Polsce komunistów za prawowity rząd Rzeczypospolitej. Nasi „sojusznicy” postąpili tak pomimo, iż wybory zostały sfałszowane i odbywały się w warunkach terroru. Po kilku latach powstanie narodowe zakończyło się klęską, tj. część żołnierzy podziemia zginęła w walce, bądź została rozstrzelana po tzw. „sądach kiblowych”, lub też przebywała w więzieniach, a część została wywieziona do Związku Sowieckiego i słuch po tych ludziach zaginął (np. obława augustowska). Sowieci oraz ich polscy kolaboranci szerzyli propagandę, przedstawiając żołnierzy podziemia jako faszystów i używali wobec nich najpodlejszych określeń, jak na przykład „zaplute karły reakcji”, „sługusy imperializmu”, a najczęściej po prostu „bandyci”. Wzorem sowieckim, komuniści na ofiarach mścili się nawet po śmierci, gdyż wrzucano ich do bezimiennych dołów, starając się, aby wszelka pamięć o bohaterskich powstańcach zaginęła i aby nikt już o nich nie pamiętał. W latach 90. XX wieku zaczęto ich określać jako „Żołnierzy Wyklętych”, gdyż mieli zostać wymazani raz na zawsze z kart polskiej historii. Bardziej zasadne jest określenie „Żołnierze Niezłomni”, albowiem do końca byli wierni złożonej żołnierskiej przysiędze, która zobowiązywała ich do walki o wolną, niepodległą i demokratyczną Polskę.

Powstaje pytanie, w jakim celu walczyli i czy ich walka okazała się daremna i niepotrzebna. Uważam, że gdyby nie Żołnierze Niezłomni, to upadłby duch w Narodzie Polskim i nie byłoby powstań w 1956 roku, w 1968 roku, w 1970 roku, w 1976 roku i wielkiego zrywu „Solidarności” w 1980 roku. Ideały Żołnierzy Niezłomnych i ich patriotyzm zostały przeniesione do naszych czasów i dzięki nim możemy obecnie cieszyć się wolnością, suwerennością i niepodległym bytem państwowym.

Z wielkim ubolewaniem stwierdzam, że potomkowie ideowi stalinowców i ubowców, którzy mordowali polskich patriotów w latach 40. i 50. ciągle funkcjonują, chociaż ich liczba z każdym rokiem się zmniejsza. Obserwuję po wpisach pod moimi artykułami, że nadal są osoby z trzeciego pokolenia UB, którzy nazywają Żołnierzy Niezłomnych bandytami i mordercami, nie dostrzegając, że następcy sowietów od czterech lat usiłują podbić niepodległą Ukrainę. Walka wnuków stalinistów i Żołnierzy Niezłomnych nadal się toczy. Przejawem tego jest projekt ustawy, który ostatnio wpłynął do sejmu, zatytułowany niewinnie „o zadośćuczynieniu ofiarom i rodzinom ofiar przestępstw na tle narodowościowym, religijnym lub rasowym w latach 1945-1946”. Pani Żukowska z lewicy nie kryła, że projekt ten dotyczy rzekomych zbrodni Żołnierzy Niezłomnych. Jestem przekonany, że koalicjanci pani Żukowskiej oraz oczywiście opozycja natychmiast odrzucą ten projekt, który jest haniebny. 

Adwokat Edward Stępień